پوست طبیعی در هر پرتره

خیلی از پرتره‌ها پوستی دارند که بیش‌ازحد بی‌نقص به نظر می‌رسد: بدون منافذ، بدون خطوط ظریف و با یک برق یکنواخت از پیشانی تا چانه. تصاویر تولیدشده با هوش مصنوعی اغلب این‌طورند، عکس‌هایی هم که فیلتر زیبایی یا حذف نویز شدید رویشان اعمال شده. چهره ممکن است از هر نظر درست باشد و باز هم پلاستیکی به نظر برسد، چون بافت پوست یکی از اولین چیزهایی است که مردم برای واقعی بودن یک تصویر به آن نگاه می‌کنند.

بهبوددهنده پوست فقط روی همین یک مشکل کار می‌کند. پوست پرتره‌ات را بررسی می‌کند و سطحش را از نو می‌سازد: منافذ، خطوط ظریف، تغییرهای کوچک رنگ و شکلی که نور روی آن‌ها می‌افتد. چهره، حالت صورت، مو و آرایش فرد حفظ می‌شود و کادر، پس‌زمینه و رنگ‌های عکس همان‌طور که بود می‌ماند. فقط پوست تغییر می‌کند.

در جهت عکسش هم کار می‌کند. «پوست نرم» بافت را برای یک روتوش ملایم صاف می‌کند، همان کاری که عکاس پرتره پیش از چاپ انجام می‌دهد، بدون ظاهر محو و مومی فیلترهای زیبایی. حالتی را که می‌خواهی انتخاب کن، شدت اعمالش را تنظیم کن و خروجی 2K یا 4K بگیر.

«پوست واقعی» راه‌حل عمومی است. همان بافتی را اضافه می‌کند که دوربین از فاصله پرتره روی پوست ثبت می‌کند: منافذ، خطوط ظریف و هایلایت‌های نرم. اگر پرتره هوش مصنوعی‌ات بیش‌ازحد صاف است یا عکسی که جزئیاتش در اثر فشرده‌سازی از بین رفته، از همین شروع کن.

«پوست نرم» برای روتوش است. بافت و لک‌های کوچک را یکدست می‌کند و نمی‌گذارد پوست تخت به نظر برسد. «پوست ناکامل» از «پوست واقعی» جلوتر می‌رود، با لکه‌های ریز، رنگ ناهمگون و منافذ قابل‌مشاهده، برای نمای نزدیک و پرتره‌های editorial که پوست بی‌نقص در آن‌ها اشتباه به نظر می‌رسد. «پوست ناکامل با کک‌ومک» علاوه بر این، پراکندگی طبیعی کک‌ومک هم اضافه می‌کند.

• پوست واقعی: پرتره‌های هوش مصنوعی که بیش‌ازحد صاف‌اند.
• پوست نرم: روتوش ملایم برای عکس پروفایل یا چاپ.
• پوست ناکامل: نمای نزدیک و شخصیت‌هایی که باید زندگی‌کرده به نظر برسند.

هر حالت در بخش «پیشرفته» سه شدت دارد: کم، متوسط و زیاد. «کم» کمترین تغییر را می‌دهد و امن‌ترین انتخاب برای اولین امتحان روی پرتره‌ای است که از قبل دوستش داری. «متوسط» تغییری واضح است که همچنان از پوست اصلی پیروی می‌کند. «زیاد» بافت را کامل بازسازی می‌کند و به درد تصویری می‌خورد که تقریباً هیچ جزئیاتی روی پوستش نمانده.

اگر نتیجه اغراق‌آمیز شد، به‌جای بهبود دوباره نتیجه، تصویر اصلی را با شدت کمتر دوباره اجرا کن. هر اجرا از تصویری شروع می‌شود که به آن می‌دهی، پس دور دوم با شدت «زیاد» روی پرتره‌ای که قبلاً بهبود یافته ممکن است بافت را بیش‌ازحد قوی کند.

بهبوددهنده باید پوست را ببیند تا رویش کار کند. پرتره‌هایی که چهره بخش خوبی از کادر را پر کرده و واضح است، روشن‌ترین نتیجه را می‌دهند. در عکس تمام‌قد یا گروهی، چهره‌ها کوچک‌اند، پوست کمتری برای بازسازی هست و تغییر سخت‌تر دیده می‌شود.

وقتی چند ویرایش را با هم ترکیب می‌کنی، ترتیب مهم است. اول چهره، لباس یا پس‌زمینه را اصلاح کن، بعد پوست را بهبود بده و در آخر، اگر به فایل بزرگ‌تری نیاز داشتی، با بهبوددهنده تصویر وضوح را بالا ببر. اگر چشم‌ها یا دست‌ها خراب درآمدند، اول با پالایش درستشان کن.

• از بزرگ‌ترین نسخه‌ای که از تصویر داری استفاده کن.
• پیش از آپلود، فیلترهای سنگین و فشرده‌سازی شدید را کنار بگذار.
• نتیجه را با اسلایدر در اندازه کامل مقایسه کن، مخصوصاً دور چشم‌ها و دهان.

عکس‌های پرسنلی و تصاویر پروفایل با بافت واقعی قابل‌اعتمادتر به نظر می‌رسند. پرتره‌هایی که با مولد پرتره با هوش مصنوعی یا مولد عکس پرسنلی با هوش مصنوعی ساخته می‌شوند، معمولاً اگر پیش از استفاده یک دور با شدت کم یا متوسط بهبود داده شوند، نتیجه بهتری می‌گیرند.

شخصیت‌هایی که دوباره استفاده می‌کنی هم سود می‌برند. پرتره را پیش از ذخیره به‌عنوان شخصیت بهبود بده تا شخصیت در هر تصویر و ویدیویی که با آن می‌سازی با پوست طبیعی شروع شود. برای عکس قدیمی یا آسیب‌دیده، با ترمیم عکس با هوش مصنوعی شروع کن، بعد چهره را با «پوست نرم» یا «پوست واقعی» تمام کن.

بهبوددهنده تصویر کل تصویر را بزرگ‌تر می‌کند و همه‌جا جزئیات ریز اضافه می‌کند: مو، پارچه، پس‌زمینه و پوست. بهبوددهنده پوست روی پوست پرتره کار می‌کند، با حالت‌هایی که برای بافت و روتوش ساخته شده‌اند. از بهبوددهنده پوست برای درست کردن ظاهر پوست استفاده کن و از بهبوددهنده تصویر برای بزرگ‌تر کردن تصویری که کارش تمام شده.

با هم عالی کار می‌کنند. اول پوست را با 2K یا 4K بهبود بده، بعد وقتی برای چاپ به فایل بزرگ‌تری نیاز داشتی، نتیجه را با بهبوددهنده تصویر بزرگ کن.