همان لحظه، زاویه‌ای تازه

هر عکس فقط از یک زاویه گرفته می‌شود و Angles زاویه‌ای دیگر به شما می‌دهد. یک تصویر اضافه کنید، دوربین را به جای تازه‌ای بکشید، و صحنه دوباره ساخته می‌شود؛ انگار دوربین دومی در همان لحظه آنجا ایستاده بود: همان سوژه، حالت بدن، لباس، نور و محیط، اما از پهلو، از بالا، از پایین یا از پشت.

دوربین در دو جهت و با گام‌های ۴۵ درجه حرکت می‌کند. در چرخش دور سوژه، از نمای روبه‌رو به نمای سه‌چهارم، نیم‌رخ و پشت می‌رسد. در حرکت بالا و پایین، از ارتفاع چشم به زاویه‌های بالا و پایین می‌رود و تا نمای مستقیم از بالا یا مستقیم از پایین هم پیش می‌رود. با ترکیب این دو می‌توانید نمایی مثل سه‌چهارم از بالا یا نیم‌رخ از پایین بسازید.

بخش‌هایی از صحنه که در تصویر اصلی دیده نمی‌شدند باید تصور شوند. به همین دلیل نتیجه یک تصویر تازه است، نه یک نمای سه‌بعدی دقیق. حرکت‌های کوچک بیشترین شباهت را به تصویر اصلی حفظ می‌کنند؛ حرکت‌های بزرگ، مثل چرخیدن به پشت، چیزهای بیشتری نشان می‌دهند که مدل مجبور بوده خودش بسازد.

ارتفاع دوربین حس سوژه را تغییر می‌دهد. ارتفاع چشم خنثی و طبیعی است. زاویه از بالا به سوژه نگاه می‌کند و آن را کوچک‌تر یا آرام‌تر نشان می‌دهد. زاویه از پایین به سوژه چشم می‌دوزد و آن را بلندتر، قوی‌تر یا پرابهت‌تر نشان می‌دهد. نمای مستقیم از بالا چیدمان و الگو را نشان می‌دهد و برای غذا، میز کار و عکس‌های تخت (flat lay) مناسب است.

چرخیدن دور سوژه چیزی را که بیننده می‌فهمد تغییر می‌دهد. نمای سه‌چهارم چهره و فرم بدن را با هم نشان می‌دهد و برای بیشتر پرتره‌ها جذاب است. نیم‌رخ شکل سایه و حالت ایستادن را نشان می‌دهد. نما از پشت نشان می‌دهد سوژه به کجا نگاه می‌کند و به چه سمتی می‌رود.

• زاویه از پایین: قدرت و عظمت.
• زاویه از بالا: آرامش، کوچکی یا نمای کلی.
• سه‌چهارم: جذاب‌ترین نما برای بیشتر پرتره‌ها.

تصویرهایی با یک سوژه مشخص و محیطی خوانا، زاویه‌های تازه‌ی متقاعدکننده‌تری می‌سازند. وقتی سوژه کامل در کادر و شفاف باشد، مدل اطلاعات بیشتری برای کار دارد. کادر خیلی بسته چیز زیادی از صحنه برای انتقال به نمای جدید باقی نمی‌گذارد.

آنچه تصویر اصلی نشان می‌دهد از همه مهم‌تر است. چرخاندن پرتره به پهلو چهره را یکدست نگه می‌دارد، اما چرخاندن آن به پشت به این بستگی دارد که مدل از روی نمای روبه‌رو چقدر درباره‌ی مو و لباس حدس بزند.

برای شخصیت‌ها، چند بار Angles را اجرا کنید تا نمای پهلو و پشت همان حالت را بگیرید. برای یک مرجع کامل در یک تصویر، شیت شخصیت چهره و نمای روبه‌رو، پهلو و پشت را کنار هم می‌چیند.

برای محصولات، یک کالا را از روبه‌رو، سه‌چهارم و از بالا نشان دهید تا آگهی فقط یک نما نداشته باشد. تولیدکننده عکس محصول با هوش مصنوعی اولین عکس را می‌سازد. برای استوری‌بورد، نمای معکوس یا نمای از بالای کادری را که از آن خوشتان آمده بگیرید تا برش‌ها مثل یک مکان واحد به نظر برسند؛ تولیدکننده استوری‌بورد با هوش مصنوعی را ببینید.

وقتی سوژه باید دقیقاً همان بماند، دوربین را هر بار یک گام جابه‌جا کنید و برای چرخش بزرگ‌تر Angles را دوباره روی نتیجه اجرا کنید. Mango 3 Turbo پیش‌فرض سریع است؛ برای نسخه نهایی از منوی مدل به Mango 3 یا یکی از مدل‌های Guava بروید.

برای تغییر نور در نمای جدید از Relight استفاده کنید و تصویر نهایی را با Image Enhancer با کیفیت بالاتر کنید.

Angles آنچه را لحظه را تعریف می‌کند حفظ می‌کند: سوژه چه کسی یا چه چیزی است، حالت بدن، لباس، نور و محیط. آنچه تغییر می‌کند هر چیزی است که به جای دوربین بستگی دارد: کدام سمت سوژه دیده می‌شود، پس‌زمینه پشت آن چطور قرار می‌گیرد و اندازه‌ی اشیا نسبت به هم چقدر به نظر می‌رسد.

بخش آخر همان پرسپکتیو است. از زاویه‌ی پایین، بخش‌هایی از سوژه که به دوربین نزدیک‌ترند بزرگ‌تر دیده می‌شوند و ساختمان‌های بلند به داخل کج می‌شوند. از بالا، آدم‌ها کوتاه‌تر به نظر می‌رسند و زمین بخش بیشتری از کادر را پر می‌کند. دوربین واقعی هم همین کار را می‌کند و همین به واقعی به نظر رسیدن زاویه‌ی جدید کمک می‌کند.

انتظار داشته باشید پس‌زمینه از همه بیشتر تغییر کند. دیواری که در نمای روبه‌رو پشت سوژه است در نمای پهلو به یک گوشه تبدیل می‌شود، و نما از پشت چیزی را نشان می‌دهد که سوژه به آن نگاه می‌کرد و مدل باید آن را تصور کند.