Jak pisać prompty do Mango

Jeden prompt działa w całej rodzinie modeli. Twórz szkice na Mango 3 Turbo, a wybrany obraz wyrenderuj na Mango 3 tymi samymi słowami. Mango 3S i Mango 2 tworzą większe obrazy, a oryginalne Mango zostaje do dopasowania prac, które na nim powstały.

Mango 3 analizuje twój prompt i rozbudowuje go, zanim zacznie rysować. Dzięki temu świetnie radzi sobie z dokładnymi instrukcjami, liczbami i położeniem, a precyzyjne fakty pomagają mu bardziej niż nagromadzone przymiotniki.

Pisz spójne zdania: motyw, akcja i miejsce, a potem styl, kolor, światło i kompozycja, jeśli wygląd ma znaczenie. Jeśli to możliwe, najpierw nazwij typ obrazu.

Nie przekraczaj około 600 słów: dalej szczegóły są pomijane. Przy zatłoczonej scenie wymień każdy element według jego położenia zamiast dodawać przymiotniki.

Zapisane Characters i References (stroje, miejsca, pozy, przedmioty) wywołuj przez @handle, a wgrane obrazy jako @image1, @image2. Mango widzi je wszystkie jako jedną ponumerowaną listę: najpierw Twoje wgrane obrazy, potem Characters w kolejności pierwszej wzmianki, na końcu References. Zanim Mango przeczyta prompt, Mage zastępuje każdą wzmiankę jej numerem, więc @ana staje się „postać z obrazu 2”, a @red-coat „strój z obrazu 3”.

Dlatego przypisz każdemu obrazowi jedną rolę, słowami: „Ubierz postać z obrazu 1 w strój z obrazu 2.”, „Zastosuj styl obrazu 2 do obrazu 1.”, „Użyj obrazu 1 jako tła.”

Gdy wgrany jest obraz, prompt jest edycją. Powiedz, co zostaje (poza, twarz, kompozycja, światło), potem zmianę czasownikiem, na którym Mango jest dostrojone (dodaj, usuń, zastąp, zmień, zamień w), a na końcu jej fizyczne skutki: cienie, odbicia, sposób wtopienia.

Możesz też narysować coś na obrazie przed wgraniem: kółko, strzałkę, bazgroł albo kolorowe pole, a potem wskazać ten znak słowami.

Mango 3 i Mango 3 Turbo odczytują pozycje na siatce od 0 do 999 nałożonej na każdy obraz: 0 0 to lewy górny róg, a 999 999 prawy dolny. Aby przeliczyć z pikseli, podziel pozycję x przez szerokość obrazu i pomnóż przez 1000, a to samo zrób dla y.

Umieść tag zaraz po obrazie, którego dotyczy. Punkt pozwala Mango zdecydować, jak dużo wokół niego zmienić; ramka wyznacza dokładny obszar i rozmiar, od lewego górnego rogu do prawego dolnego.

Dokładne słowa wpisz w cudzysłowie, razem z pozycją i stylem: tytuł „NIGHT MARKET” pogrubionym czerwonym pismem pędzlem u góry. Zapis tytuł Night Market bez cudzysłowu zostawia słowa przypadkowi.

Powiedz, do czego służy obraz, bo układ wynika z celu: „Zaprojektuj logo firmy growej. Logo przedstawia psa bawiącego się kontrolerem do gier. Pod spodem jest napisana nazwa firmy «PITBULL».”

Precyzyjne nazwy stylów biją przymiotniki: styl książeczki obrazkowej, ilustracja do książki dla dzieci, obraz olejny w stylu Moneta, liniowy minimalistyczny styl ikon, styl kreskówki 3D, anime key visual, figurka z filcowej wełny na małej podstawce, przezroczysty kryształ.

Przy fotografiach nazwij rodzaj ujęcia: fotorealistyczne, filmowy charakter fotografii, wysokiej rozdzielczości fotografia produktowa reklamowa albo redakcyjny portret w średnim formacie z małą głębią ostrości.

Opisuj światło prosto i podaj jego kierunek: „Światło słoneczne pada z prawej strony, rzucając światło i cień na biurko.” Jedno źródło światła, jeden obiektyw i jeden styl budują nastrój lepiej niż tuzin słów o nastroju.

Jedno generowanie tworzy jeden obraz. Dla zestawu, który do siebie pasuje, jak storyboard, kampania czy postać w czterech miejscach, uruchom jedno generowanie na obraz z tymi samymi @handle i referencjami, zmieniając tylko linijkę ustawiającą scenę.

Prośba o „zestaw czterech” w jednym prompcie daje jeden obraz, w najlepszym razie arkusz kadrów. Gdy chcesz arkusz, poproś o niego wprost: „jeden obraz ułożony w siatkę 2×2 z czterech kadrów, cienkie białe odstępy”.