Jak pisać prompty do Nano Banana 2

Nano Banana 2.1 jest domyślny: jest lepszy od Nano Banana 2 pod względem jakości obrazu, tekstu, zgodności z promptem i spójności postaci. Nano Banana 2 zostaw do małych szkiców albo do dopasowania do prac w nim stworzonych. Ten sam prompt działa w obu.

Poziom myślenia decyduje, ile Nano Banana planuje, zanim zacznie rysować. Minimalny jest domyślny i pasuje do większości pojedynczych obrazów. Wysoki jest wolniejszy: model najpierw ustala kompozycję, co się opłaca przy scenach wieloetapowych, infografikach, gęstym tekście i wielu referencjach.

Nano Banana jest najdokładniejszy, gdy prompt jest konkretny i opisuje jedną scenę zdaniami. Każdy rodzaj zadania ma sprawdzony schemat, a najprzydatniejszy jest kolejność dla nowego obrazu: temat, czynność, miejsce, kompozycja, a na końcu styl.

Przy złożonej scenie podaj kroki po kolei: „Najpierw stwórz tło z… Potem na pierwszym planie dodaj… Na koniec umieść…”. Budowanie od tyłu do przodu sprawia, że każda warstwa zostaje tam, gdzie ją ustawisz.

Zapisane Characters i References (stroje, miejsca, pozy, przedmioty) wywołuj przez @handle, a wgrane obrazy jako @image1, @image2. Nano Banana widzi je jako jedną numerowaną listę: najpierw Twoje wgrane obrazy, potem Characters, potem References. Zanim przeczyta prompt, Mage zamienia każdą wzmiankę na jej numer, więc przy jednym wgranym obrazie @maya staje się „postacią z obrazu 2”, a zapisane miejsce @loft „miejscem z obrazu 3”.

Dlatego opisz słowami rolę każdego obrazu i powiedz, jak się łączą: „Stwórz nowy obraz, łącząc elementy z dostarczonych obrazów. Weź niebieski fotel z obrazu 1 i umieść go w nasłonecznionym salonie z obrazu 2, dopasowując światło i perspektywę.”

Nano Banana rozpoznaje osoby po imieniu. Opisz każdą postać raz, podając dwie lub trzy widoczne cechy („Maya, kobieta z krótkim srebrnym bobem i musztardowym płaszczem przeciwdeszczowym”), a potem używaj tego samego imienia i tych samych cech w każdym prompcie serii. Przy zapisanym Character wstaw cechy zaraz po nazwie z @: Maya (@maya), kobieta z krótkim srebrnym bobem i musztardowym płaszczem przeciwdeszczowym.

Twarze pozostają rozpoznawalne przy maksymalnie około czterech osobach na jednym obrazie. Przy większej obsadzie buduj grupę etapami, po kilka osób na raz, za każdym razem wgrywając ostatni wynik.

Aby stworzyć postać od zera, generuj jeden kąt na generację. Zacznij od najlepszego widoku z przodu. Do każdego nowego kąta wgraj widok z przodu i dotychczasowe kąty, a poproś o jeden widok. Najczystszy widok z przodu zapisz jako Character do wszystkich kolejnych scen.

Najpierw napisz treść, potem ją wyrenderuj. Ustal każde słowo przed generowaniem, wstaw je do promptu w cudzysłowie i nigdy nie pozwalaj, by Nano Banana wymyślał treść do finalnego obrazu.

Daj każdej linii osobny tekst i styl: nagłówek „SUMMER RUN” ciężkimi, blokowymi, wąskimi wersalikami; pod nim „Saturday 6 June, 8 am” lekkim krojem bezszeryfowym. Nazwy fontów podpowiadają wygląd: Century Gothic, Impact.

Nano Banana nie przyjmuje maski: nazwij obszar słowami i wymień, co ma zostać. „Zmień tylko niebieską sofę” chroni więcej niż „zmień sofę”, a wymienienie poduszek, dywanu i światła nie pozwala im się zmienić.

Dopracowuj w pętli. Każda generacja zaczyna od zera, więc wgraj wynik, który ci się podoba, poproś o jedną zmianę i powtórz, co ma zostać: „Zachowaj wszystko bez zmian, ale spraw, by jej wyraz twarzy był poważniejszy.” Jedną zmianę na rundę łatwiej ocenić i łatwiej cofnąć niż pięć naraz.

Nano Banana zna język fotografów i projektantów. Nazwij ujęcie, obiektyw, światło i materiały zamiast piętrzyć przymiotniki: „granatowy tweed”, „ozdobna elfia zbroja płytowa trawiona srebrnymi wzorami liści”, „minimalistyczny ceramiczny kubek w matowej czerni”.