Jak pisać prompty do Magejutsu

Zapytanie do Magejutsu zawiera Twój klip jako źródło i Twoje zdjęcia jako referencje, numerowane od 1 w kolejności dodawania. Model rozpoznaje „obraz 1” po pozycji, więc podąża za przypisaniem, które napiszesz.

Gdy w klipie jest więcej niż jedna osoba lub przedmiot, całe zadanie polega na przypisaniu. Opisz każdą postać czymś widocznym i jednoznacznym: lewa i prawa strona, pierwszy plan i tło albo część ubioru. Każdej poświęć osobne zdanie.

Zapisane Characters i zapisane referencje możesz dołączać jak każde inne zdjęcie i wywoływać przez @handle w zapytaniu, więc postać, której często używasz, jest zawsze pod ręką.

Ponieważ Magejutsu edytuje materiał, a nie go generuje, najczęstszym rozczarowaniem nie jest zła twarz, tylko to, że model przerobił coś, co chciałeś/chciałaś zachować. Rozwiązanie: za każdym razem wyraźnie napisz, co jest chronione.

Wymień elementy, które są dla Ciebie ważne: ruch kamery, cięcia, timing, światło, tło, trzymany rekwizyt. To, co nazwiesz, zwykle zostaje, a to, czego nie napiszesz, model może zinterpretować po swojemu.

Wynik automatycznie zachowuje długość i kształt oryginału, więc nigdy nie musisz prosić o czas trwania ani proporcje obrazu.

Najlepszy wynik daje czysty, dobrze oświetlony, stabilny klip. Silny szum, rozmycie ruchu czy ciągłe drżenie kamery dają modelowi mniej punktów zaczepienia, a małe, odległe twarze to najtrudniejszy przypadek.

Osoba mówiąca do kamery to najłatwiejsze źródło i najbardziej niezawodne pod względem podobieństwa, bo twarz jest duża, a ruch prosty. Tłum lub szybka akcja to przypadek najtrudniejszy, bo jest więcej rzeczy do śledzenia.

Klip jest wzorcem zarówno dla obrazu, jak i dźwięku: audio, które dodasz, wraca z wynikiem bez zmian.

Edycje z wieloma osobami to przypadek, w którym zwykłe zapytanie najczęściej zawodzi: postacie się mylą albo referencja przenosi się na osobę z tła. Większość problemów rozwiązują dwa nawyki.

Po pierwsze, przypisz każdą referencję do nazwanej osoby, jak wyżej. Po drugie, dodaj linijkę ograniczającą każde przypisanie do jednej osoby: „każda referencja zastępuje tylko jedną osobę, nie powtarzaj nikogo”. To jedno zdanie powstrzymuje powielanie twarzy w tłumie.

Warto też chronić osoby w tle, wskazując je. Jeśli ktoś w oddali ma się nie zmienić, napisz to.

Ten sam mechanizm działa dla rzeczy innych niż ludzie: produktu na stole, stroju na wykonawcy, lokacji za nim. Daj wyraźne zdjęcie danej rzeczy i napisz, gdzie ma się znaleźć.

Dwa szczegóły odróżniają przekonującą podmianę od doklejonej: skala i światło. Napisz, że zamiennik ma pasować rozmiarem do tego, co zastępuje, a oświetleniem do pomieszczenia.

W przypadku lokacji przydatna jest instrukcja, że kamera robi to samo co wcześniej, ujęcie po ujęciu, ruch po ruchu, a zmienia się tylko otoczenie.

Jedno polecenie może zawierać kilka zmian, ale one ze sobą konkurują. Gdy w wyniku jedno się udało, a drugie nie, zwykle lepiej podzielić polecenie, niż pisać dłuższe.

Najpierw zrób zamianę postaci na oryginalnym materiale, a potem uruchom wynik ponownie, by zmienić otoczenie lub strój. Dzięki temu każdy etap ma jedno zadanie i widać, który z nich zawodzi.

To pomaga też przy długości: krótki fragment długiego klipu łatwiej dopracować niż całość naraz, a gotowe kawałki można potem połączyć.